sobota, 31 sierpnia 2013

###


Żyjemy w komunie, wielkiej rodzinie. W pokoju wspólnym przeplatają się miłość i kawa, książki i facebook, muzyka ze wszystkich zakątków świata, tam też śpimy, siedzimy i dyskutujemy. W weekendy pijemy piwo, obcinamy włosy, objadamy się ciastem. Na czerwonych sofach pod niskimi lampami przewija się codzienność ze wszelkimi jej małymi niedogodnościami i przyjemnościami. To tu trwa wieczna wymiana myśli, małe kradzieże długopisów, bezczeszczenie czasu i kontemplacja chwil.
To nasza światynia, w której celebrujemy życie takim jakie jest.

Jamajska dziewczyna spotkana na ulicy w Bangkoku zwróciła uwagę na interesującą kwestię. Powiedziała mi pomiędzy jednym a drugim piwem, że rodzina jako taka, jako element wspólny i spójny, przestała spełniać swoją rolę. A może nigdy nie spełniała. Każdy człowiek powininen mięc dostęp do szerokiej wspólnoty, sieci ludzi, różnych perspektyw i punktów widzenia, by mógł wzrastać, by uczył się od innych, wypełniał luki, miał kogo obserwować. Rodzice nie wystarczają, nikt nie mówił, że powinni być alfą i omegą, początkiem i końcem. W końcu są tylko ludźmi. Ale z małą pomocą wspólnoty można wyprowadzić ludzi na ludzi.

I nigdzie nie wydaje mi się to tak prawdziwe jak w tutaj. W kupie damy radę, w kupie jesteśmy lepsi, w kupie możemy więcej.



1 komentarz:

  1. Dzięki za ten wpis! :) Noc długa, Hong Kong doczytałem, Danię zaczynam. W głośnikach taka nuta: https://www.youtube.com/watch?v=6jLtAAEyMDo

    OdpowiedzUsuń