sobota, 31 sierpnia 2013

###


Żyjemy w komunie, wielkiej rodzinie. W pokoju wspólnym przeplatają się miłość i kawa, książki i facebook, muzyka ze wszystkich zakątków świata, tam też śpimy, siedzimy i dyskutujemy. W weekendy pijemy piwo, obcinamy włosy, objadamy się ciastem. Na czerwonych sofach pod niskimi lampami przewija się codzienność ze wszelkimi jej małymi niedogodnościami i przyjemnościami. To tu trwa wieczna wymiana myśli, małe kradzieże długopisów, bezczeszczenie czasu i kontemplacja chwil.
To nasza światynia, w której celebrujemy życie takim jakie jest.

Jamajska dziewczyna spotkana na ulicy w Bangkoku zwróciła uwagę na interesującą kwestię. Powiedziała mi pomiędzy jednym a drugim piwem, że rodzina jako taka, jako element wspólny i spójny, przestała spełniać swoją rolę. A może nigdy nie spełniała. Każdy człowiek powininen mięc dostęp do szerokiej wspólnoty, sieci ludzi, różnych perspektyw i punktów widzenia, by mógł wzrastać, by uczył się od innych, wypełniał luki, miał kogo obserwować. Rodzice nie wystarczają, nikt nie mówił, że powinni być alfą i omegą, początkiem i końcem. W końcu są tylko ludźmi. Ale z małą pomocą wspólnoty można wyprowadzić ludzi na ludzi.

I nigdzie nie wydaje mi się to tak prawdziwe jak w tutaj. W kupie damy radę, w kupie jesteśmy lepsi, w kupie możemy więcej.



czwartek, 29 sierpnia 2013

###

A więc jednak. Zamykam kolejne etapy, a potrzeba zapisywania skrawków dnia wciąż mocna, pcha mnie do otwierania kolejnych wirtualnych notatników. Dla Was, dla siebie samej, dla równowagi i zdrowia psychicznego.

Od dwóch tygodni mieszkam w bańce mydlanej. Rząd Duński chętnie inwestuje w to, żeby zbieranina szaleńców z całego świata mogła przez pół roku robić co im się żywnie podoba. My to jeszcze pół biedy, bo za sześć miesięcy weźmiemy dupę w troki i wrócimy do świata, co w tej chwili wydaje się nieprawdopodobnością, ale wrócimy, przynajmniej większość z nas. tych którzy zachowają jeszcze rozum. Są tu jednak tacy, którzy nie nigdy nie wrócili. Bańka okazała się na tyle atrakcyjna, że ogłosili niepodległość, zawłaszczyli fragment ziemi niczyjej i zostali. rozbili obóz, okopali namioty, zastawili zasieki. I są szczęśliwi.

Kto jest bliżej prawdy? My czy oni? Gdzie toczy się prawdziwe życie? W Hong Kongu w Polsce, czy Chile, czy może jednak na krańcu Danii?

Czytałam dziś Deklarację Praw Człowieka. Nic mnie dawno tak nie wzruszyło jak tych kilka praw, które są tak oczywiste, że nie do uwierzenia, że mamy tą niesamowitą zdolność zapominania o tym, co jest dobre, a co złe. Ludzka natura, zdolna do tylu genialnych osiągnięć potrzebuje kodeksu, który jak Biblię powinniśmy nosić na piersi i codziennie przypominać sobie, że wszyscy jesteśmy równi, wszyscy mamy prawo do miłości, wszyscy jak jeden mąż jesteśmy wolni.

"Wszyscy ludzie rodzą się wolni i równi pod względem swej godności i swych praw. Są oni
obdarzeni rozumem i sumieniem i powinni postępować wobec innych w duchu braterstwa.

Każdy człowiek posiada wszystkie prawa i wolności zawarte w niniejszej Deklaracji bez względu
na jakiekolwiek różnice rasy, koloru, płci, języka, wyznania, poglądów politycznych i innych,
narodowości, pochodzenia społecznego, majątku, urodzenia lub jakiegokolwiek innego stanu."


Na dziś, na jutro, na zawsze i na wszędzie.