poniedziałek, 3 listopada 2014

# 04/11/2014

Nie ma o czym pisać. Bo nic się nie dzieje. Herbata rano nie zasługuje na chwilę uwagi, zwykle i tak wypijana podświadomie niż świadomie, gdzieś między sofą, a biurkiem. Teraźniejszość ostatnia składa się z wielu drobnostek, nie realizuję żadnego masterplanu, bo takiego nie przewidziałam, ani w tym życiu ani w następnym. Bardzo możliwe, że trzeba było przewidywać kiedy był na to stosowny czas, ale wtedy unosiłam się wśród błogich fal niepoznania i stosowny moment przeszedł mi koło nosa. Bardzo możliwe, że wciąż mam szansę na to, by podjąć decyzję dotyczącą przyszłości, ale: Po co?



poniedziałek, 24 marca 2014

###

Nie ma nas, choć obiecaliśmy, że będziemy. Życie mamy skurczone, choć chcielibyśmy oddychać pełną piersią. Wiadomo, na pierwszym miejscu praca, chcąc nie chcąc. Później u mnie kurs angielskiego, Norek wciąż buduje meble, już prawie wszystko mamy, więc zaczął zapełniać mieszkanie Piotrka. Gdzieś tam w międzyczasie uczę się japońskiego, wciąż próbujemy robić nasz kaleczny design,choć z różnym skutkiem, a na koniec jak jeszcze starczy czasu widzimy się to z jednymi to z innymi znajomymi.

I to by było na tyle, z życia w wielkim mieście. Przynajmniej na razie.

P.

wtorek, 4 lutego 2014

###

cztery dni później, a święta wciąż trwają, choć już powoli wszystko się otwiera.
Chińczycy niechętnie, ale powoli wracają do swoich kołchozów, w których nie Sowieta z pejczem ich trzyma, a sami siebie, przez od zarania dziejów wpajaną zasadę, że ważne jest mieć.
Jednego tu mamy, takiego koleżkę, przysięgam jednego na siedem milionów, który w znoszonych butach, ale najszczęśliwszy, niesie na ramieniu swoją kobzę i na haslo:
-Chris, patrz jakie porsche! Odpowiada niezmiennie:
- Do diabła z porsche! - I zamachuje się artystycznie nogą jakgdyby chciał tę srebrną strzałę kopnąć.

Nadeszły chmury, a z nimi znowu od Pana Bócka Podhalańskiego pocieszenie pod postacią Chrisa, tym razem polskiego, który buduje na jednej z wysp helikoptery. Taki to nam się trafił wynalazca, który na codzień wysyła metal do PL, a w czasie wolnym składa maszyny, które podobno latają. Nie wiem, bo nie widziałam.
I tak z chmurami nadeszła złudna może i krótka nadzieja, że jednak można robić co się lubi.
A co z nami będzie, to się jeszcze okaże.
Może już niedługo!

czwartek, 30 stycznia 2014

###

 jesteśmy i nie zapomnieliśmy o Was, choć od kiedy jesteśmy z tej strony globu, czas nas goni, choć jeszcze nie zaczęliśmy porządnie pracować. Taka chyba uroda życia w Azji. Hong Kong jak stał tak stoi, wydaje się, że wyjechałam nie na 5 miesięcy, a na weekend krótki. Mimo tego, w czasie tego jednego weekendu zdążyli zamknąć kilka mniejszych sklepików na miejsce których pojawiło się z tysiąc innych. 
Póki co nieźle nam idzie, choć jednego dnia jestem pewna, że przeznaczone mi było wrócić, a kolejnego mam wrażenie, że było to najgorsze wyjście z możliwych. Lisia Nora mówi, że nie ma złych i dobrych decyzji, są tylko nasze, a z każdą podjętą decyzją jedne drzwi się zamykają, a kolejne otwierają i wciąż, jakoś, choć zygzakiem, można iść do przodu. Może i ma rację, a jeżeli tak, to trafił mi się mędrzec w młodym ciele.
Póki co, nasze pracowe zamierzenia utknęły w ślepym punkcie, bo nastał księżycowy Nowy Rok, wszystko jest zamknięte na cztery spusty i trwa wielkie domowe świętowanie. Z pracą może i klapa, ale z nowym księżycem otwarły się inne możliwości. Chińczycy sprzątali na potęgę swoje małe norki, a my z tego szczodrze skorzystaliśmy i tak dziś stojąc przed domem wypatrzyłam metalowy wózek bez właściciela, chyba sam Pan Bócek nasz podhalanski nam ten wózek zesłał, bo w HK nic nie jest niczyje i zwykle łańcuchem najgorsze śmieci przypięte do ścian, krzesła sznurkami przywiązane, żeby przypadkiem sobie gdzieś nie poszły, a tu wózek, tylko czeka i się prosi, żeby go wziąc na spacer. Tak też zrobiliśmy i wróciliśmy do domu jak wielbłądy z pięknym blatem na trzymetrowe biurko, paletami na łóżko, półką i zestawem talerzy, które Chińczycy przed nowym rokiem wystawili przed domy. I tak w mieście, w którym nic nie jest za darmo, za to wszystko na sprzedaż, udało nam się przeźlizgnąć z kupą skarbów za które nie zapłaciliśmy ani grosza przez malutkie ucho igielne i uznaję to za jedno zwycięstwo nad konsumpcyjnym światem, w którym przyszło nam żyć.
 I tylko Piotrek minę ma nietęgą od kiedy mu do Norki te wszystkie skarby nosimy, pierzemy, płuczemy i dezynfek i jesujemytem pewna, że już odlicza dni do naszej wyprowadzki w połowie lutego. Wtedy, z naszym cygańskim taborem przeniesiemy się nawet nie w dół ulicy, ale jedynie w dół budynku i tam będziemy budować swoje małe królestwo urządzone za friko dzięki wspaniałomyślności naszych chińskich sąsiadów spowodowanej księżycem.
Szczęśliwego Nowego Roku.