niedziela, 5 kwietnia 2015

###

Filip Springer się nie kończy. Czytam i czytam, kolejny dzień zastaje mnie w łóżku, bez śniadania, niezdolną do wszelkiej pracy. Ktoś powiedział, że pomiędzy prawdziwymi dniami powinny być dni buforowe, żeby zmniejszyć impakt nacierającej na nas masy powinności. Całkowicie się zgadzam. Żeby jednak nie przyznać racji, tym którzy chcieliby poczuć satysfakcję, że nawet na emigracji zjadł mnie polski marazm ogłaszam, że właśnie wstaję i udaję się do czajnika zaparzyć kawę, którą posłodzę kupionym wczoraj na targu miodem, bo cukru w tym domu już od dawna nie uświadczysz. 

poniedziałek, 3 listopada 2014

# 04/11/2014

Nie ma o czym pisać. Bo nic się nie dzieje. Herbata rano nie zasługuje na chwilę uwagi, zwykle i tak wypijana podświadomie niż świadomie, gdzieś między sofą, a biurkiem. Teraźniejszość ostatnia składa się z wielu drobnostek, nie realizuję żadnego masterplanu, bo takiego nie przewidziałam, ani w tym życiu ani w następnym. Bardzo możliwe, że trzeba było przewidywać kiedy był na to stosowny czas, ale wtedy unosiłam się wśród błogich fal niepoznania i stosowny moment przeszedł mi koło nosa. Bardzo możliwe, że wciąż mam szansę na to, by podjąć decyzję dotyczącą przyszłości, ale: Po co?



poniedziałek, 24 marca 2014

###

Nie ma nas, choć obiecaliśmy, że będziemy. Życie mamy skurczone, choć chcielibyśmy oddychać pełną piersią. Wiadomo, na pierwszym miejscu praca, chcąc nie chcąc. Później u mnie kurs angielskiego, Norek wciąż buduje meble, już prawie wszystko mamy, więc zaczął zapełniać mieszkanie Piotrka. Gdzieś tam w międzyczasie uczę się japońskiego, wciąż próbujemy robić nasz kaleczny design,choć z różnym skutkiem, a na koniec jak jeszcze starczy czasu widzimy się to z jednymi to z innymi znajomymi.

I to by było na tyle, z życia w wielkim mieście. Przynajmniej na razie.

P.

wtorek, 4 lutego 2014

###

cztery dni później, a święta wciąż trwają, choć już powoli wszystko się otwiera.
Chińczycy niechętnie, ale powoli wracają do swoich kołchozów, w których nie Sowieta z pejczem ich trzyma, a sami siebie, przez od zarania dziejów wpajaną zasadę, że ważne jest mieć.
Jednego tu mamy, takiego koleżkę, przysięgam jednego na siedem milionów, który w znoszonych butach, ale najszczęśliwszy, niesie na ramieniu swoją kobzę i na haslo:
-Chris, patrz jakie porsche! Odpowiada niezmiennie:
- Do diabła z porsche! - I zamachuje się artystycznie nogą jakgdyby chciał tę srebrną strzałę kopnąć.

Nadeszły chmury, a z nimi znowu od Pana Bócka Podhalańskiego pocieszenie pod postacią Chrisa, tym razem polskiego, który buduje na jednej z wysp helikoptery. Taki to nam się trafił wynalazca, który na codzień wysyła metal do PL, a w czasie wolnym składa maszyny, które podobno latają. Nie wiem, bo nie widziałam.
I tak z chmurami nadeszła złudna może i krótka nadzieja, że jednak można robić co się lubi.
A co z nami będzie, to się jeszcze okaże.
Może już niedługo!

czwartek, 30 stycznia 2014

###

 jesteśmy i nie zapomnieliśmy o Was, choć od kiedy jesteśmy z tej strony globu, czas nas goni, choć jeszcze nie zaczęliśmy porządnie pracować. Taka chyba uroda życia w Azji. Hong Kong jak stał tak stoi, wydaje się, że wyjechałam nie na 5 miesięcy, a na weekend krótki. Mimo tego, w czasie tego jednego weekendu zdążyli zamknąć kilka mniejszych sklepików na miejsce których pojawiło się z tysiąc innych. 
Póki co nieźle nam idzie, choć jednego dnia jestem pewna, że przeznaczone mi było wrócić, a kolejnego mam wrażenie, że było to najgorsze wyjście z możliwych. Lisia Nora mówi, że nie ma złych i dobrych decyzji, są tylko nasze, a z każdą podjętą decyzją jedne drzwi się zamykają, a kolejne otwierają i wciąż, jakoś, choć zygzakiem, można iść do przodu. Może i ma rację, a jeżeli tak, to trafił mi się mędrzec w młodym ciele.
Póki co, nasze pracowe zamierzenia utknęły w ślepym punkcie, bo nastał księżycowy Nowy Rok, wszystko jest zamknięte na cztery spusty i trwa wielkie domowe świętowanie. Z pracą może i klapa, ale z nowym księżycem otwarły się inne możliwości. Chińczycy sprzątali na potęgę swoje małe norki, a my z tego szczodrze skorzystaliśmy i tak dziś stojąc przed domem wypatrzyłam metalowy wózek bez właściciela, chyba sam Pan Bócek nasz podhalanski nam ten wózek zesłał, bo w HK nic nie jest niczyje i zwykle łańcuchem najgorsze śmieci przypięte do ścian, krzesła sznurkami przywiązane, żeby przypadkiem sobie gdzieś nie poszły, a tu wózek, tylko czeka i się prosi, żeby go wziąc na spacer. Tak też zrobiliśmy i wróciliśmy do domu jak wielbłądy z pięknym blatem na trzymetrowe biurko, paletami na łóżko, półką i zestawem talerzy, które Chińczycy przed nowym rokiem wystawili przed domy. I tak w mieście, w którym nic nie jest za darmo, za to wszystko na sprzedaż, udało nam się przeźlizgnąć z kupą skarbów za które nie zapłaciliśmy ani grosza przez malutkie ucho igielne i uznaję to za jedno zwycięstwo nad konsumpcyjnym światem, w którym przyszło nam żyć.
 I tylko Piotrek minę ma nietęgą od kiedy mu do Norki te wszystkie skarby nosimy, pierzemy, płuczemy i dezynfek i jesujemytem pewna, że już odlicza dni do naszej wyprowadzki w połowie lutego. Wtedy, z naszym cygańskim taborem przeniesiemy się nawet nie w dół ulicy, ale jedynie w dół budynku i tam będziemy budować swoje małe królestwo urządzone za friko dzięki wspaniałomyślności naszych chińskich sąsiadów spowodowanej księżycem.
Szczęśliwego Nowego Roku.

środa, 2 października 2013

###



Dear Brain.
Seriously I would swap you on the first swap party I attend,
but I never went to any, so in the end of the day we are stuck together.

I used to do many things in the past. I used to send letters for myself.
I don't do it anymore. I don't have time. I am busy, whatever it means.

The past stopped to be important, I don't think the presence is,
and the future, the future makes me think a lot, which is such a waste,
since the future I waste so much time thinking about right now,
will very soon, with one blink of my eye, become my presence,
the one which is of no importance, the presence I don't care about,
since there is a new future to think about.

And one day the presence I worry so much about
will become my past. The one I forget so easily about,
since it was already, it happened,
we survived, we laughed, we were.
We are not anymore.

I am obsessed with the future
A Fucking Futurist.


So if this past - presence - future - circle - of -  life doesn't make any sense.
why not let it all go?


Everything must go.
Today.




czwartek, 26 września 2013

Time is a bitch. Only we can have this idea in our

minds that she is a queen, we put her on the plinth

trying to convince ourselves that if we had more of 

her, we could do all of the things we never do, we 

could conquer the world, be geniuses of our kinds. i

n the end of the day, she is one of us, coming from the

farming land. As dirty as we are, as poor as we are. So

we could sit in the bar and gamble the Time away, 

drink it, leave it in the motel next to the petrol station,

let her prostitute for somebody else, while we carry 

on with own path, choices and experiences, since I 

am 

more than sure that the Queen will find us, when it 

comes to the end.