środa, 2 października 2013

###



Dear Brain.
Seriously I would swap you on the first swap party I attend,
but I never went to any, so in the end of the day we are stuck together.

I used to do many things in the past. I used to send letters for myself.
I don't do it anymore. I don't have time. I am busy, whatever it means.

The past stopped to be important, I don't think the presence is,
and the future, the future makes me think a lot, which is such a waste,
since the future I waste so much time thinking about right now,
will very soon, with one blink of my eye, become my presence,
the one which is of no importance, the presence I don't care about,
since there is a new future to think about.

And one day the presence I worry so much about
will become my past. The one I forget so easily about,
since it was already, it happened,
we survived, we laughed, we were.
We are not anymore.

I am obsessed with the future
A Fucking Futurist.


So if this past - presence - future - circle - of -  life doesn't make any sense.
why not let it all go?


Everything must go.
Today.




czwartek, 26 września 2013

Time is a bitch. Only we can have this idea in our

minds that she is a queen, we put her on the plinth

trying to convince ourselves that if we had more of 

her, we could do all of the things we never do, we 

could conquer the world, be geniuses of our kinds. i

n the end of the day, she is one of us, coming from the

farming land. As dirty as we are, as poor as we are. So

we could sit in the bar and gamble the Time away, 

drink it, leave it in the motel next to the petrol station,

let her prostitute for somebody else, while we carry 

on with own path, choices and experiences, since I 

am 

more than sure that the Queen will find us, when it 

comes to the end.

wtorek, 3 września 2013

###


Muszę nauczyć się przestać czekać. Przestać czekać na lepsze czasy, na szczęśliwy obrót spraw, na zbieg okoliczności, na odrodzenie, tym razem w czepku. Jest jak jest, jesteśmy jacy jesteśmy, żyjemy jak żyjemy.


Dreamers, keep dreaming. Dancers, keep dancing.

 Lovers, keep loving. 

A wszystko będzie tak jak powinno. 



niedziela, 1 września 2013

###

Uwielbiam spać. I uwielbiam poranki. Każdego ranka dochodzi zatem do konfliktu interesu, który wzburza moim światem, kiedy głowa próbuje się uaktywnić wraz ze wschodem słońca, a członki mają głęboko w poważaniu jej aktywność i wciąż próbują zachować resztki błogiego snu w swoich żyłach. Dziś dałam za wygraną, poddałam się głowie, powlekłam niedospane nogi do pokoju wspólnego, wypiłam kawę patrząc na ociekającą poranną mżawką Danię i cieszę się, że się zdobyłam na to, by przemóc schizofrenię mojego chudego ciała i umysłu. 

Wciąż siedzę w Hemigwayu, karmię swoje rybie fantazje.
 "Zachody słońca są trudnym czasem dla wszystkich ryb." 
Wschody słońca są ciężką porą dla ludzi. 


###



Chciałabym się jeszcze powłóczyć, jeszcze napatrzeć na świat takim jakim jest, kiedy nam się nie spieszy.
Spotkać samą siebie i poczuć, że jestem tu i teraz, że noszę w sobie cały wszechświat. 

Zgodnie z własnym sumieniem, ogłaszam, że aby osiągnąć ten stan, bardzo prawdopodobne, że nigdy nie będę miała samochodu ani mieszkania, nigdy nie wezmę kredytu i nie wyprawię wesela. Migracja jest sposobem na życie i chyba przyszedł czas, by przyznać, że już nigdy nie wrócę. Dlatego przepraszam od razu, tych, którzy czekali na moje nawrócenie, wrócenie i tych przy których mnie nie ma, nigdy nie było, bo byłam, gdzie byłam. Doszłam do porozumienia z własną karmą, nie łudzę się więcej, że kiedyś przestanie mnie gnać po wilczej tropie. Od tej pory włóczyć się będziemy razem. 

W lecie planuję łowić łososie na Alasce, przez chwilę będę Hemingwayem, będę śmierdzieć rybą i ogorzeję od wiatru na barce. Nie zrobię kariery, skażę się na kilkumiesięczną samotność, porzucanie kolejnych miejsc pracy, zmiany i oderwanie, ale inaczej nie potrafię.

My, żule, musimy być blisko prawdziwego życia, inaczej obumieramy.

 Najlepiej to ujęła moja siostra po mieczu, ona już wiedziała, poznała prawdy magicznym sposobem, zanim ja sama się zorientowałam, czego mi potrzeba: 


"Paulina, cobyś niczego do szczęścia nie potrzebowała, 

ani Hong Kongu, ani Raby Wyżnej,

ani Tomka, ani Romka.

Ni Zoo

Ni Zosi i Ktosi."










sobota, 31 sierpnia 2013

###


Żyjemy w komunie, wielkiej rodzinie. W pokoju wspólnym przeplatają się miłość i kawa, książki i facebook, muzyka ze wszystkich zakątków świata, tam też śpimy, siedzimy i dyskutujemy. W weekendy pijemy piwo, obcinamy włosy, objadamy się ciastem. Na czerwonych sofach pod niskimi lampami przewija się codzienność ze wszelkimi jej małymi niedogodnościami i przyjemnościami. To tu trwa wieczna wymiana myśli, małe kradzieże długopisów, bezczeszczenie czasu i kontemplacja chwil.
To nasza światynia, w której celebrujemy życie takim jakie jest.

Jamajska dziewczyna spotkana na ulicy w Bangkoku zwróciła uwagę na interesującą kwestię. Powiedziała mi pomiędzy jednym a drugim piwem, że rodzina jako taka, jako element wspólny i spójny, przestała spełniać swoją rolę. A może nigdy nie spełniała. Każdy człowiek powininen mięc dostęp do szerokiej wspólnoty, sieci ludzi, różnych perspektyw i punktów widzenia, by mógł wzrastać, by uczył się od innych, wypełniał luki, miał kogo obserwować. Rodzice nie wystarczają, nikt nie mówił, że powinni być alfą i omegą, początkiem i końcem. W końcu są tylko ludźmi. Ale z małą pomocą wspólnoty można wyprowadzić ludzi na ludzi.

I nigdzie nie wydaje mi się to tak prawdziwe jak w tutaj. W kupie damy radę, w kupie jesteśmy lepsi, w kupie możemy więcej.



czwartek, 29 sierpnia 2013

###

A więc jednak. Zamykam kolejne etapy, a potrzeba zapisywania skrawków dnia wciąż mocna, pcha mnie do otwierania kolejnych wirtualnych notatników. Dla Was, dla siebie samej, dla równowagi i zdrowia psychicznego.

Od dwóch tygodni mieszkam w bańce mydlanej. Rząd Duński chętnie inwestuje w to, żeby zbieranina szaleńców z całego świata mogła przez pół roku robić co im się żywnie podoba. My to jeszcze pół biedy, bo za sześć miesięcy weźmiemy dupę w troki i wrócimy do świata, co w tej chwili wydaje się nieprawdopodobnością, ale wrócimy, przynajmniej większość z nas. tych którzy zachowają jeszcze rozum. Są tu jednak tacy, którzy nie nigdy nie wrócili. Bańka okazała się na tyle atrakcyjna, że ogłosili niepodległość, zawłaszczyli fragment ziemi niczyjej i zostali. rozbili obóz, okopali namioty, zastawili zasieki. I są szczęśliwi.

Kto jest bliżej prawdy? My czy oni? Gdzie toczy się prawdziwe życie? W Hong Kongu w Polsce, czy Chile, czy może jednak na krańcu Danii?

Czytałam dziś Deklarację Praw Człowieka. Nic mnie dawno tak nie wzruszyło jak tych kilka praw, które są tak oczywiste, że nie do uwierzenia, że mamy tą niesamowitą zdolność zapominania o tym, co jest dobre, a co złe. Ludzka natura, zdolna do tylu genialnych osiągnięć potrzebuje kodeksu, który jak Biblię powinniśmy nosić na piersi i codziennie przypominać sobie, że wszyscy jesteśmy równi, wszyscy mamy prawo do miłości, wszyscy jak jeden mąż jesteśmy wolni.

"Wszyscy ludzie rodzą się wolni i równi pod względem swej godności i swych praw. Są oni
obdarzeni rozumem i sumieniem i powinni postępować wobec innych w duchu braterstwa.

Każdy człowiek posiada wszystkie prawa i wolności zawarte w niniejszej Deklaracji bez względu
na jakiekolwiek różnice rasy, koloru, płci, języka, wyznania, poglądów politycznych i innych,
narodowości, pochodzenia społecznego, majątku, urodzenia lub jakiegokolwiek innego stanu."


Na dziś, na jutro, na zawsze i na wszędzie.