niedziela, 1 września 2013

###



Chciałabym się jeszcze powłóczyć, jeszcze napatrzeć na świat takim jakim jest, kiedy nam się nie spieszy.
Spotkać samą siebie i poczuć, że jestem tu i teraz, że noszę w sobie cały wszechświat. 

Zgodnie z własnym sumieniem, ogłaszam, że aby osiągnąć ten stan, bardzo prawdopodobne, że nigdy nie będę miała samochodu ani mieszkania, nigdy nie wezmę kredytu i nie wyprawię wesela. Migracja jest sposobem na życie i chyba przyszedł czas, by przyznać, że już nigdy nie wrócę. Dlatego przepraszam od razu, tych, którzy czekali na moje nawrócenie, wrócenie i tych przy których mnie nie ma, nigdy nie było, bo byłam, gdzie byłam. Doszłam do porozumienia z własną karmą, nie łudzę się więcej, że kiedyś przestanie mnie gnać po wilczej tropie. Od tej pory włóczyć się będziemy razem. 

W lecie planuję łowić łososie na Alasce, przez chwilę będę Hemingwayem, będę śmierdzieć rybą i ogorzeję od wiatru na barce. Nie zrobię kariery, skażę się na kilkumiesięczną samotność, porzucanie kolejnych miejsc pracy, zmiany i oderwanie, ale inaczej nie potrafię.

My, żule, musimy być blisko prawdziwego życia, inaczej obumieramy.

 Najlepiej to ujęła moja siostra po mieczu, ona już wiedziała, poznała prawdy magicznym sposobem, zanim ja sama się zorientowałam, czego mi potrzeba: 


"Paulina, cobyś niczego do szczęścia nie potrzebowała, 

ani Hong Kongu, ani Raby Wyżnej,

ani Tomka, ani Romka.

Ni Zoo

Ni Zosi i Ktosi."










Brak komentarzy:

Prześlij komentarz