czwartek, 30 stycznia 2014

###

 jesteśmy i nie zapomnieliśmy o Was, choć od kiedy jesteśmy z tej strony globu, czas nas goni, choć jeszcze nie zaczęliśmy porządnie pracować. Taka chyba uroda życia w Azji. Hong Kong jak stał tak stoi, wydaje się, że wyjechałam nie na 5 miesięcy, a na weekend krótki. Mimo tego, w czasie tego jednego weekendu zdążyli zamknąć kilka mniejszych sklepików na miejsce których pojawiło się z tysiąc innych. 
Póki co nieźle nam idzie, choć jednego dnia jestem pewna, że przeznaczone mi było wrócić, a kolejnego mam wrażenie, że było to najgorsze wyjście z możliwych. Lisia Nora mówi, że nie ma złych i dobrych decyzji, są tylko nasze, a z każdą podjętą decyzją jedne drzwi się zamykają, a kolejne otwierają i wciąż, jakoś, choć zygzakiem, można iść do przodu. Może i ma rację, a jeżeli tak, to trafił mi się mędrzec w młodym ciele.
Póki co, nasze pracowe zamierzenia utknęły w ślepym punkcie, bo nastał księżycowy Nowy Rok, wszystko jest zamknięte na cztery spusty i trwa wielkie domowe świętowanie. Z pracą może i klapa, ale z nowym księżycem otwarły się inne możliwości. Chińczycy sprzątali na potęgę swoje małe norki, a my z tego szczodrze skorzystaliśmy i tak dziś stojąc przed domem wypatrzyłam metalowy wózek bez właściciela, chyba sam Pan Bócek nasz podhalanski nam ten wózek zesłał, bo w HK nic nie jest niczyje i zwykle łańcuchem najgorsze śmieci przypięte do ścian, krzesła sznurkami przywiązane, żeby przypadkiem sobie gdzieś nie poszły, a tu wózek, tylko czeka i się prosi, żeby go wziąc na spacer. Tak też zrobiliśmy i wróciliśmy do domu jak wielbłądy z pięknym blatem na trzymetrowe biurko, paletami na łóżko, półką i zestawem talerzy, które Chińczycy przed nowym rokiem wystawili przed domy. I tak w mieście, w którym nic nie jest za darmo, za to wszystko na sprzedaż, udało nam się przeźlizgnąć z kupą skarbów za które nie zapłaciliśmy ani grosza przez malutkie ucho igielne i uznaję to za jedno zwycięstwo nad konsumpcyjnym światem, w którym przyszło nam żyć.
 I tylko Piotrek minę ma nietęgą od kiedy mu do Norki te wszystkie skarby nosimy, pierzemy, płuczemy i dezynfek i jesujemytem pewna, że już odlicza dni do naszej wyprowadzki w połowie lutego. Wtedy, z naszym cygańskim taborem przeniesiemy się nawet nie w dół ulicy, ale jedynie w dół budynku i tam będziemy budować swoje małe królestwo urządzone za friko dzięki wspaniałomyślności naszych chińskich sąsiadów spowodowanej księżycem.
Szczęśliwego Nowego Roku.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz